همه چیز درباره بانوی صبر ، حضرت زینب (س)

چه کسی همانند حضرت زینب (س) این همه مصیبت را تحمل کرده ودر نهایت از خداوند سپاسگزار بوده ؟ چه عاملی او را بر آن داشته تا نعمت خانه همسر را رها کرده و با دو فرزندش با کاروان برادر در سرزمین شهادت و بلا فرو آید ؟ آن نیروی پنهانی که چنین روحیه و قوت قلبی به او بخشیده بود چه بوده ؟ آیا مهر و علاقه برادری برای چنین امری کافی بود ؟یا دلبستگی شدید به امام عصرش سبب شد تا مرحله فدا کردن جان در این راه پیش رود؟ یا اینکه زینب (س) به عظمت تکلیف پیش رو واقف بوده و نیک میدانسته حماسه کربلا بدون ایثار و فداکاری کم نطیرش، شهامت بی نظیر، صبر بی بدیل و فرمانپذیری مطلقش بدین درجه در تاریخ بشریت انعکاس نمی یابد؟!

حضرت عباس (ع) را بیشتر بشناسید

تاریخ پر از رشادت های فرماندهان و فاتحان مختلف است که کمتر نامی از آن‌ها باقی مانده است. اما حضرت عباس (ع) فرمانده ای است که بدون آنکه فتحی ظاهری کند در تاریخ ماندگار است و هرساله یاد و تاریخ ایشان زنده می‌شود.

رسول خدا (ص)

«حسین منی و انا من حسین» چه زیبا در تبیین این سخن گفته شده است که اسلام «محمدی الحدوث» و «حسینی البقاست». اسلامی که حاصل یک عمر خون دل خوردن کسی است که هیچ پیامبری به اندازه او آزار ندید. آزارهایی که بعد از پیامبر بر سر خاندان پاکش روانه شد و در کربلا به اوج رسید. اما چه باک از زخمی که حاصلش هدایت بشر به مسیر توحید است! اسلامی که دین صلح و محبت و رحمت است. اسلامی که حسین جان آن است.

زیارت امام حسین (ع)

توصیه به زیارت امام حسین علیه السلام در جای جای کتب روایی شیعه به چشم می خورد. کمتر مناسبت مهمی از مناسبت های شیعی است که زیارت سیدالشهدا علیه السلام به عنوان یکی از اعمال مخصوص آن ذکر نشده باشد.

در مورد مختار ثقفی نقل قول های زیادی نقل شده است. ازجمله آنها روایاتی است که به تعریف و تمجید مختار می پردازد و او را بالا می برد.

این اصطلاح که تاریخ طبری پدر تواریخ است و طبعا طبری هم پدر تاریخ، در یک اثر کهن آمده است، اثری که گویا تا کنون رنگ چاپ را به خود ندیده است. تعبیر ابوالتواریخ بنده را واداشت تا این یادداشت مختصر را در بارۀ نسخه خطی این اثر بنویسم.

بین‌الحرمین، به صحن یا میدان میان حرم امام حسین و حضرت ابوالفضل (ع) گفته می‌شود. در چند دهۀ اخیر، این اصطلاح در ادبیات عاشورایی بسیار گفته می‌شود. سوای حرمین، خود بین‌الحرمین هم تقدس و جایگاهی در میان دوستداران اهل‌بیت (ع) یافته است. در اشعار و نوحه‌خوانی مداحان، واژۀ بین‌الحرمین به‌وفور دیده و شنیده می‌شود؛ اما این اصطلاح، اصطلاحی نو است و تا چند دهۀ پیش گفته نمی‌شد.

نوشتۀ زیر به بـخش‌هایی از سـخنان سیدالشهدا در مواجهه با افراد و حوادث در راه مکه تا کربلا به روش تحلیلی با چشمداشت ادراک اهداف آن حضرت توجه دارد. سعی کردیم حتی الامکان به شیوه‌ای روایی و تحلیلی، گفت‌وگوهای امام (ع) با شخصیت‌های مـهمی چون محمد بن حنفیه، فرزدق، حضرت زینب (س)، حر بن یزید ریاحی را بررسی کنیم؛ همچنین سخنرانی امام (ع) در منزل «شراف» و خطبۀ حضرت سیدالشهدا (ع) پس از ورود به کربلا  را بررسی کردیم تا بتوانیم از خلال سخنان بلیغ آن امام معصوم، به اهداف ایشان بـرای خـلق حماسه کربلا پی ببریم.


الگوی ما در اربعین، باید صاحبان این واقعه یعنی امام سجاد (ع) و حضرت زینب (س) باشند که جلو امویان ایستادند و توانستند کربلا و اسلام را زنده نگه دارند. نه مانند کسانی که سکوت کردند و چشم بر واقعیات بستند.

زیارت عاشورا یکی از زیارت با اهمیت و ارزش در بین شیعه است که دارای مضامین مهمی است. اما برخی این ایراد را وارد کرده اند که این زیارت اصالت ندارد و امکان نقل چنین سخنانی آن هم در قرون اولیه که شیعیان اکثرا در تقیه بودند، وجود ندارد.
در این نوشتار، به بررسی اصالت متنی این نوشتار و تناسب آن با زمان گذشته پرداخته شده است.

ائمه اطهار (ع) محک‌ها و معیارهای ایمان مردم هستند و قبولی طاعات و عبادات مشروط به اعتقاد به ائمه و تبعیت از آن‌هاست. از این رو بسیاری از شیعیان در طول تاریخ به امام مراجعه می‌کردند و اعتقادات خود را به امام عرضه می‌داشتند تا از صحت اعتقادات خود مطمئن شوند.

واقعه عاشورا، یکی از بزرگترین مصیبت‌های بشری است که حتی در کتاب مقدس نیز پیشگویی هایی در مورد آن شده است.


مولا گوشه‌ی اتاق نشسته بودند، کنیز از در وارد شد. چیزی در دست پنهان کرده بود که گویا شرم داشت از نشان دادن آن. جلو آمد و شاخه گلی را رو به روی امام حسین (ع) روی زمین گذاشت؛ اما رویش نشد که بگوید این شاخه گل از روی مهر و علاقه‌اش به اوست؛ ولی چه نیازی به گفتن بود وقتی که مولایش ناگفته‌ها را می‌شنید.



فراموشی رمز عبور

ایمیل خود را وارد کنید

×

ارتباط با ما

پیام های خود را از این طریق برای ما ارسال نمایید.

×