سایت کرب و بلا - سایت تخصصی امام حسین علیه السلام

صفحه اصلی سایت کرب و بلا - سایت تخصصی امام حسین علیه السلام


امام حسین (ع) و پیامبر

«حسین منی و انا من حسین» چه زیبا در تبیین این سخن گفته شده است که اسلام «محمدی الحدوث» و «حسینی البقاست». اسلامی که حاصل یک عمر خون دل خوردن کسی است که هیچ پیامبری به اندازه او آزار ندید. آزارهایی که بعد از پیامبر بر سر خاندان پاکش روانه شد و در کربلا به اوج رسید. اما چه باک از زخمی که حاصلش هدایت بشر به مسیر توحید است! اسلامی که دین صلح و محبت و رحمت است. اسلامی که حسین جان آن است.

زیارت امام حسین (ع)

توصیه به زیارت امام حسین علیه السلام در جای جای کتب روایی شیعه به چشم می خورد. کمتر مناسبت مهمی از مناسبت های شیعی است که زیارت سیدالشهدا علیه السلام به عنوان یکی از اعمال مخصوص آن ذکر نشده باشد. همچنین امروزه زیارت کربلا به عنوان یکی از نماد های جهانی شیعه شناحته می شود که از اهمیت ویژه ای برخوردار است. امروزه حرکت عظیم اربعین و بازتاب جهانی و منطقه ای آن از کسی پوشیده نیست. پاسداشت زیارت به عنوان یکی از نمادهای بزرگ شیعه و یکی از اعمال مهم عبادی که مورد توجه بزرگان دین قرار گرفته است، وظیفه هر شیعه و دوستدار مکتب امام حسین علیه السلام است. در این پرونده برآنیم تا به برخی از ابعاد این عبادت مهم الهی و شعار و نماد بزرگ شیعی بپردازیم.

گزارشی از برگزاری نشست های تخصصی مجمع دوستداران امام حسین (ع)

کانون فرهنگی زیتون به صورت سالیانه و همزمان با جشن میلاد امام حسین علیه‌السلام گردهمایی «مجمع دوستداران امام حسین (ع)» را برگزار می‌کند. هدف از این گردهمایی حضور دوستداران سیدالشهدا (ع) برای همفکری در خصوص معرفی و شناساندن بهتر امام حسین (ع)، با تاکید بر کارهای فرهنگی و مسئولیت‌های اجتماعی است. امسال برای اولین بار این گردهمایی، سه روزه و با برگزاری نشست‌های تخصصی همراه بود. این نشست‌های تخصصی با محوریت موضوع امام حسین (ع) در حوزه‌های تاریخ، علوم اجتماعی، رسانه و هنر و با هدف شکل‌گیری مباحثه علمی و با حضور کارشناسان متخصص و جمعی از اساتید دانشگاهی برگزار گردید. پایگاه کرب‌وبلا در ویژه‌نامه پیش رو سعی کرده است گزارش کامل نشست‌های برگزار شده را به صورت یکجا در اختیار علاقه‌مندان قرار دهد.

سفری سخت که در طول تاریخ هیچ‌گاه ترک نشد

پس از شهادت جانگداز سیدالشهدا (ع) زیارت بارگاه امام حسین (ع) سال به سال در بین شیعیان پررنگتر گشت. توصیه‌های ائمه اطهار (ع) و دیگر افراد شاخص جامعه در طول تاریخ باعث شد توده مردم بیشتر به زیارت امام حسین (ع) اهتمام کنند. در زمان امویان به دلیل آنکه زیارت ایشان یادآور جنایات بنی امیه در کربلا بود و بعدها هم در زمان عباسیان موجب قدرت گرفتن و پررنگ شدن جمعیت شیعیان و علویانی بود که مخالف عباسیان بودند. حکام به شدت با پدیده زیارت به مخالفت پرداخته و مانع انجام آن شدند اما توده مردم هیچ گاه دست از انجام این حرکت عبادی برنداشتند. در این پرونده با ابعاد سختی ها و اهتمام شیعیان به این امر در طول تاریخ آشنا می‌شوید.

ابتدا لازم است به نکاتی اشاره شود مثل اینکه آیا حقیقتا عقل سلیم خندیدن مدام و در هر موقعیتی را تأیید میکند یا خیر، یا اینکه برای شادی و خنده نیز همچون هر مبحث انسانی دیگر موقعیتی وجود دارد
مسئله ی دومی که باید به آن اشاره شود این است که گاهی انسان برای خندیدن و شادی کسی را به سخره میگیرد و دلی را میشکند مسلما این آن نوع شادی نیست که برای انسان فایده داشته باشد و به جای اینکه روح او را شاداب و با صفا کند بیشتر ناراحتی میآورد پس صرف شاد بودن مهم نیست بلکه نوع شادی و خنده مهم است.اکنون پس از ذکر این دو مقدمه می‌‌خواهیم به روایات ائمه هدی علیهم السلام در باب خندیدن و اظهار شادی و گریه و اظهار ناراحتی بپردازیم

گاهی سؤال می شود که براستی چرا نه تن از امامان شیعه، همگی از نسل امام حسین علیه السلام هستند و امام حسن (ع) از نسل خود، امامی ندارد؟

در این نوشتار به ذکر هشت روایت می‌پردازیم که در آن ضمن تأکید بر اهمیت زیارت کردن امام حسین (ع) به طور مرتب و حتی از راه دور، طریقه انجام این زیارات را نیز تعلیم داده است.

نقش آمار در ارایه سیمای روشن‏‌تر از هر موضوع و حادثه، غیرقابل انکار است؛ لیکن در حادثه کربلا و مسایل قبل و بعد از آن، با توجه به اختلاف نقل‌ها و منابع، نمی‏‌توان در بسیاری از جهات، آمار دقیق و مورد اتفاق ذکر کرد و آن‏چه نقل شده، گاهی تفاوت‌های بسیاری با هم دارد. در عین حال بعضی از مطالب آماری، حادثه کربلا را گویاتر می‏‌سازد.


حسین (ع) ناچار است میان این دو یکی را انتخاب کند. یا یزید را بپذیرد و به او رسمیت دهد، یا خون بدهد و او را از رسمیت بیندازد تا حق از باطل جدا شود. حسین (ع) اهل بده بستان هم که نیست. پس طبیعی است که دومی را انتخاب کند. به این کلام حسین (ع) که در اواخر کار می گوید دقت کنید: «ای مردمان، این حرامیان، مرا بین دو چیز مخیر کرده اند، یا شهادت یا ذلت، هیهات منا الذله». 

امروزه، با گسترش گروه‌های افراطی و تندرو بین مسلمانان که دست به ترور مردم جهان می‌زنند، به نوعی اسلام هراسی در بین مردم دنیا پدید آمده است.
در این یادداشت، که فرآوری شده مصاحبه با دکترعلیرضا بهرامی، استاد تاریخ است، به سیره و منش امام حسین (ع) و رفتار آن حضرت در قبال ترور می‌پردازیم.

عوامل و ویژگی‌هایی که باعث شد شمر، جانباز جنگ صفین در رکاب علی (ع) در نهایت در فرماندهان سپاه عمر سعد قرار بگیرد.

در اینجا قصد نداریم تاریخ واقعه کربلا را از سر بگیریم یا از چگونگی و حکمت این شهادت بحثی به میان آوریم. از نتایج اجتماعی و دینی آن نیز چیزی نمی‌گوییم. می‌خواهیم این عمل روضه‌خوانی و عادت تعزیه‌داری را که میان شیعیان معمول است و باوجود ضعف عقاید و قوت مخالف هنوز علمش بر پا و آوازش رسا است مطالعه کنیم ببینیم آیا طبقه جوان و متمدن مآب کشور که به نظر تعجب و گاهی تمسخر به آن نگاه کرده این بساط سیاه‌پوش را ننگی برای جامعه می‌دانند، حق‌دارند یا راه خطا می‌پیمایند.



فراموشی رمز عبور

ایمیل خود را وارد کنید

×

ارتباط با ما

پیام های خود را از این طریق برای ما ارسال نمایید.

×