سایت کرب و بلا - سایت تخصصی امام حسین علیه السلام


نامه های امام حسین (ع)

در گذشته مهمترین وسیله ارتباطی میان مردم نامه بوده است. امام حسین (ع) هم از این قائده مستثنا نبوده اند. در لابه لای برگ های تاریخ نامه های فراوانی خطاب به امام حسین (ع) و از جانب ایشان نقل شده است بررسی این نامه ها از این رو که یک نوع تاریخ مکتوب است بسیار اهمیت دارد و قابل اتکا و استناد است. در این پرونده به نامه های امام حسین (ع) و نامه هایی که خطاب به ایشان بوده است پرداخته ایم.

پرونده منابع تاریخ عاشورا

تاریخ مجموعه حوادث فرهنگی، طبیعی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی و رویدادهایی است که در گذشته و در زمان و مکان زندگی انسان‌ها و در رابطه با آن‌ها رخ داده است. تاریخ ناظر به درک وقایع جزئی و پدیده‌های ذکرشده است که در ذهن تاریخ‌نگار شکل می‌گیرد. تاریخ اسلام هم از همین قاعده پیروی می کند و جهت گیری های تاریخ‌نگار تاریخ را به انحراف و حتی وارونه کردن حقایق می کشاند. در این پرونده به بررسی کتاب های مختلف تاریخی پرداخته ایم

پرونده یاوران امام حسین (ع)

یاران امام حسین (ع) بسیار اندک و از گروه‌های مختلف بودند. وضعیت یاران امام حسین (ع) بسیار در حال تغییر بوده است هرچند عده ای ثابت قدم بودند و از ابتدا تا نهایت ایستادند و شهید شدند اما برخی از میانه راه باز گشتند و یا هنگامه جنگ بازگشتند، عده ای هم از سپاهیان عمر سعد به امام حسین (ع) پیوستند. اصحاب امام حسین (ع) سرگذشت ویژه ای داشتند آنها به دلیل انتخابی که کردند انسان هایی متفاوت بودند و هریک تجربه انسان سعادتمند برای امروز ما هستند. در این پرونده سعی کرده ایم به گوشه ای از زندگانی و منش آنها بپردازیم.

آغاز آن حرکت بی پایان

آغاز اعتراضات شدید امام حسین (ع) به جایی برمی‌گردد که معاویه پس از به شهادت رساندن امام حسن (ع) به صورت مخفی اقداماتی کرد که در مخالفت آشکار با صلح‌نامه بود. او یزید را به جانشینی خود معرفی کرد. در صورتی که هم مخالف صلح‌نامه امام حسن (ع) و هم مخالف سنت خلفای پیشین بود. اما معاویه بر این کار اهتمام بسیار ورزید و از اکثریت جامعه اسلامی برای یزید بیعت گرفت به استثنای امام حسین (ع) و برخی دیگر که مرگ او را فرا گرفت. یزید برای مشروعیت بحشی حکومت خود به دنبال بیعت گرفتن از امام بود و همین امر باعث شد ایشان را به شهادت برساند. در این پرونده به بررسی اقدامات معاویه، آغاز حرکت امام حسین (ع) و چرایی تحوالاتی پس از آن می پردازیم.

در این که در کربلا از روز هفتم ماه محرم تا بعد از ظهر عاشورا، امام حسین علیه السلام و یارانش با مشکل آب مواجه شدند تردیدی نیست و منابع و مآخذ تاریخی و روایی به روشنی اثبات می‌کند که نیروهای عمربن سعد مأموریت یافتند که حسین بن علی و یارانش رادر مضیقه قرار بدهند.

امام حسین (ع) در روز عاشورا، تمام یاران خود را از دست دادند، شمر و لشکریانش سوی خیمه‌ها حمله ور شدند امام بر شمشیر خود تکیه دادند و فرمودند: «اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید». منظور امام حسین (ع) از بیان این سخن را در ادامه بخوانید.

جزئیات بعضی از وقایع را می‌توان از قراین دریافت، قراین می‌تواند توصیفاتی باشد که ناظرینِ واقعه به آن اشاره می‌کنند برای مثال ما از سخنان حضرت زینب نحوه به شهادت رسیدن امام حسین (ع) را متوجه می‌شویم.

حضرت عباس (ع) در هنگامی که به نبرد با لشکر عمر سعد رفتند اشعاری می‌خواندند که نشان از ایمان راسخ ایشان دارد.


زیارت عاشورا یکی از زیارت با اهمیت و ارزش در بین شیعه است که دارای مضامین مهمی است. اما برخی این ایراد را وارد کرده اند که این زیارت اصالت ندارد و امکان نقل چنین سخنانی آن هم در قرون اولیه که شیعیان اکثرا در تقیه بودند، وجود ندارد.
در این نوشتار، به بررسی اصالت متنی این نوشتار و تناسب آن با زمان گذشته پرداخته شده است.

معمولاً دو چیز عامل افراط می‌شود: اولین علت این است که شخص هدف اصلی دین را متوجه نشود و نداند که دین برای چه هدفی آمده است و نفهمد که دین، همه‌ چیز را برای این دنیا نگذاشته و بخشی را برای آخرت و محاسبه در آن‌جا گذاشته است .

دیگر این که به برخی از آیات توجه کند و به برخی توجه نکند. یا فقط به قرآن توجه کند، اما به سیره پیامبر (ص) و ائمه (ع) و مشی حقوقی و فقهی اسلام توجه نکند.

هیچ حماسه انسانی در گذشته و حال به‌ اندازه حماسه شهادت حسین (ع) در کربلا مورد تحسین و توجه عاطفی قرار نگرفته و جنبه آموزشی نداشته است. این حماسه به‌ عنوان یک رویداد عاطفی و احساسی نقطه عطف مؤثری در روند عقاید ‌است. حماسه‌ای که اگر نبود، اسلام نه‌ تنها نمی‌توانست به‌عنوان یک عقیده ریشه‌دار و ایمان محکم در باطن مسلمانان جای‌گیر شود؛ بلکه در حد یک مذهب کم‌فروغ و ضعیف در میان انسان‌ها معرفی می‌شد.

آن شب عاشورا حسین (ع)، یاران را جمع کرد و گفت: عهدی میان من و شما نیست. آنان به دنبال من‌اند و کاری به شما ندارند. این هم تاریکی شب، هرکدام سر خویش گیرید و به دیار خود بروید...
حسین (ع)، مردم را ابزار رسیدن به اهدافش نکرد. اهدافی که مقدس بودند. گر چه حقایق را گفت، ولی انتخاب را به عهده خودشان گذاشت. آنان که پای آمدن با حسین (ع) نداشتند، باید جوابگوی خدای خودشان باشند.



فراموشی رمز عبور

ایمیل خود را وارد کنید

×
ارتباط با ما

پیام های خود را از این طریق برای ما ارسال نمایید.

×