سایت کرب و بلا - سایت تخصصی امام حسین علیه السلام

مشخصات شعر

ارمغان

در دل شب کرد بر کوفه ورود

                        وندر آن دم، قصر را در، بسته بود

 

لاجَرَم، «سر» را به سوی خانه بُرد

                        بُرد و بر کنج تنور آن را سپرد

 

                                 

زوجه‌اش گفت: ای پلید روسیاه!

                        دور گردانَد ز هر خیرت، اله!

 

مردمان آیند چون باز از سفر

                        با خود آرند از سفرها، سیم و زر

 

تو سر شبل امیر مؤمنان

                        آوری در خانۀ من، ارمغان؟!

 

ارمغان مردمان، سیم و زر است

                        ارمغانت، خصمیِ پیغمبر است

 

                                 

پس ز جا جَست آن زن پاکیزه‌رای

                        چون در آمد، دید در صحن سرای

 

خانۀ او، رشک باغ و گلشن است

                        مشک‌بوی و ز آفتابی، روشن است

 

وندر آن حالت، مگر خوابش ربود

                        دید تختی ز آسمان آمد فرود

 

هم بر آن بنْشسته جمعی از زنان

                        با لباس ماتم و لطمه‌زنان

 

آن یکی زن زآن میان ماتم‌زده

                        شد فرود و نزد آن سر آمده

 

پس گرفت آن سر در آغوش و ز هوش

                        رفت، بس آوردی افغان و خروش

 

ای عزیز من! فدایت مادرت!

                        تشنه‌لب دشمن برید از تن سرت

 

در جهان قدر تو را نشناختند

جسمت اندر خاک و خون انداختند

ارمغان

در دل شب کرد بر کوفه ورود

                        وندر آن دم، قصر را در، بسته بود

 

لاجَرَم، «سر» را به سوی خانه بُرد

                        بُرد و بر کنج تنور آن را سپرد

 

                                 

زوجه‌اش گفت: ای پلید روسیاه!

                        دور گردانَد ز هر خیرت، اله!

 

مردمان آیند چون باز از سفر

                        با خود آرند از سفرها، سیم و زر

 

تو سر شبل امیر مؤمنان

                        آوری در خانۀ من، ارمغان؟!

 

ارمغان مردمان، سیم و زر است

                        ارمغانت، خصمیِ پیغمبر است

 

                                 

پس ز جا جَست آن زن پاکیزه‌رای

                        چون در آمد، دید در صحن سرای

 

خانۀ او، رشک باغ و گلشن است

                        مشک‌بوی و ز آفتابی، روشن است

 

وندر آن حالت، مگر خوابش ربود

                        دید تختی ز آسمان آمد فرود

 

هم بر آن بنْشسته جمعی از زنان

                        با لباس ماتم و لطمه‌زنان

 

آن یکی زن زآن میان ماتم‌زده

                        شد فرود و نزد آن سر آمده

 

پس گرفت آن سر در آغوش و ز هوش

                        رفت، بس آوردی افغان و خروش

 

ای عزیز من! فدایت مادرت!

                        تشنه‌لب دشمن برید از تن سرت

 

در جهان قدر تو را نشناختند

جسمت اندر خاک و خون انداختند

اولین نظر را ارسال کنید

 

فراموشی رمز عبور

ایمیل خود را وارد کنید

×

ارتباط با ما

پیام های خود را از این طریق برای ما ارسال نمایید.

×