سایت کرب و بلا - سایت تخصصی امام حسین علیه السلام

مشخصات شعر

ای دل بیا و گریۀ زینب نظاره کن

گفتم که عمر ماه صفر رو به آخر است

دیدم شروع محشر کبرای دیگر است

 

گردون شده سیاه و فضا پر ز دود و آه

تاریک تر ز عرصۀ تاریک محشر است

 

گرد ملال بر رخ اسلام و مسلمین

اشک عزا به دیده زهرای اطهر است

 

گفتم چه روی داده که زهرا زند به سر

دیدم که روز، روز عزای پیمبر است

 

پایان عمر سید و مولای کائنات

آغاز دور غربت زهرا و حیدر است

 

قرآن غریب و فاطمه از آن غریب‌تر

اسلام را سیاه به تن، خاک بر سر است

 

روی حسین مانده به دیوار بی کسی

چشم حسن به اشک دو چشم برادر است

 

ای دل بیا و گریۀ زینب نظاره کن

مانند پیرهن جگر خویش پاره کن  

 

***

 

زهرا به خانه و ملک الموت پشت در

از بهر قبض روح شریف پیامبر

 

از هیچ کس نکرده طلب اذن و ای عجب

بی اذن فاطمه ننهد پای پیش‌تر

 

با آنکه بود داغ پدر سخت، فاطمه

در باز کرد و اشک فرو ریخت از بصر

 

یک چشم او به سوی اجل چشم دیگرش

محو نگاه آخر خود بود بر پدر

 

اشک حسن چکیده به رخسار مصطفی

روی حسین بر روی قلب پیامبر

 

دیگر نداشت جان که کند هر دو را سوار

بر روی دوش خویش به هر کوی و هر گذر

 

زد بوسه ها به حلق حسین و لب حسن

از جان و دل گرفت چو جان هر دو را به بر

 

هر لحظه یاد کرد به افسوس و اشک و آه

گاهی ز طشت و گاه ز گودال قتلگاه

 

***

 

پیغمبری که دید ستم‌های بی شمار

از کس نخواست اجر رسالت به روزگار

 

چون ارتحال یافت خلایق شدند جمع

تا هدیه‌ای دهند به زهرای داغدار

 

گویا نداشت شهر مدینه درخت و گل

کآن را کنند در قدم فاطمه نثار

 

بر دوش بار هیزمشان جای دسته گل

رنگ شرارت از رخشان بود آشکار

 

بابی که بود زائر آن سید رسل

آتش زدند عاقبت آن قوم نابکار

 

بر روی دست و سینه آن بضعه الرسول

تقدیم شد سه لوحه به عنوان افتخار

 

سیلی و تازیانه و ضرب غلاف تیغ

ای دل بگیر آتش و ای دیده خون ببار

 

آید صدای فاطمه از پشت در به گوش

تا صبح روز حشر مباد این صدا خموش

 

***

 

دردا که بعد فاطمه روز حسن رسید

روز ملال و غصه و رنج و محن رسید

 

از زهر همسرش جگرش پاره پاره شد

بس تیرها که لحظه دفنش به تن رسد

 

بعد از حسن به نیزه عیان شد سر حسین

بیش از هزار زخم  ورا بر بدن رسید

 

بر پیکری که بود پر از بوسۀ رسول

از گرد و خاک و نیزه شکسته کفن رسید

 

از جامه‌های یوسف کرببلا فقط

بر زینب ستم زده یک پیرهن رسید

 

پاداش آن نصایح زیبا از آن گروه

تیرش درون سینه، سنان بر دهن رسید

 

«میثم» بگو به فاطمه زآن خیمه‌ها که سوخت

یک کربلا شراره آتش به من رسید

 

مرثیه خوان خامس آل عبا منم

در خیمه‌های سوخته‌اش سوخت دامنم



 

ای دل بیا و گریۀ زینب نظاره کن

گفتم که عمر ماه صفر رو به آخر است

دیدم شروع محشر کبرای دیگر است

 

گردون شده سیاه و فضا پر ز دود و آه

تاریک تر ز عرصۀ تاریک محشر است

 

گرد ملال بر رخ اسلام و مسلمین

اشک عزا به دیده زهرای اطهر است

 

گفتم چه روی داده که زهرا زند به سر

دیدم که روز، روز عزای پیمبر است

 

پایان عمر سید و مولای کائنات

آغاز دور غربت زهرا و حیدر است

 

قرآن غریب و فاطمه از آن غریب‌تر

اسلام را سیاه به تن، خاک بر سر است

 

روی حسین مانده به دیوار بی کسی

چشم حسن به اشک دو چشم برادر است

 

ای دل بیا و گریۀ زینب نظاره کن

مانند پیرهن جگر خویش پاره کن  

 

***

 

زهرا به خانه و ملک الموت پشت در

از بهر قبض روح شریف پیامبر

 

از هیچ کس نکرده طلب اذن و ای عجب

بی اذن فاطمه ننهد پای پیش‌تر

 

با آنکه بود داغ پدر سخت، فاطمه

در باز کرد و اشک فرو ریخت از بصر

 

یک چشم او به سوی اجل چشم دیگرش

محو نگاه آخر خود بود بر پدر

 

اشک حسن چکیده به رخسار مصطفی

روی حسین بر روی قلب پیامبر

 

دیگر نداشت جان که کند هر دو را سوار

بر روی دوش خویش به هر کوی و هر گذر

 

زد بوسه ها به حلق حسین و لب حسن

از جان و دل گرفت چو جان هر دو را به بر

 

هر لحظه یاد کرد به افسوس و اشک و آه

گاهی ز طشت و گاه ز گودال قتلگاه

 

***

 

پیغمبری که دید ستم‌های بی شمار

از کس نخواست اجر رسالت به روزگار

 

چون ارتحال یافت خلایق شدند جمع

تا هدیه‌ای دهند به زهرای داغدار

 

گویا نداشت شهر مدینه درخت و گل

کآن را کنند در قدم فاطمه نثار

 

بر دوش بار هیزمشان جای دسته گل

رنگ شرارت از رخشان بود آشکار

 

بابی که بود زائر آن سید رسل

آتش زدند عاقبت آن قوم نابکار

 

بر روی دست و سینه آن بضعه الرسول

تقدیم شد سه لوحه به عنوان افتخار

 

سیلی و تازیانه و ضرب غلاف تیغ

ای دل بگیر آتش و ای دیده خون ببار

 

آید صدای فاطمه از پشت در به گوش

تا صبح روز حشر مباد این صدا خموش

 

***

 

دردا که بعد فاطمه روز حسن رسید

روز ملال و غصه و رنج و محن رسید

 

از زهر همسرش جگرش پاره پاره شد

بس تیرها که لحظه دفنش به تن رسد

 

بعد از حسن به نیزه عیان شد سر حسین

بیش از هزار زخم  ورا بر بدن رسید

 

بر پیکری که بود پر از بوسۀ رسول

از گرد و خاک و نیزه شکسته کفن رسید

 

از جامه‌های یوسف کرببلا فقط

بر زینب ستم زده یک پیرهن رسید

 

پاداش آن نصایح زیبا از آن گروه

تیرش درون سینه، سنان بر دهن رسید

 

«میثم» بگو به فاطمه زآن خیمه‌ها که سوخت

یک کربلا شراره آتش به من رسید

 

مرثیه خوان خامس آل عبا منم

در خیمه‌های سوخته‌اش سوخت دامنم



 

اولین نظر را ارسال کنید

 

فراموشی رمز عبور

ایمیل خود را وارد کنید

×

ارتباط با ما

پیام های خود را از این طریق برای ما ارسال نمایید.

×