سایت کرب و بلا - سایت تخصصی امام حسین علیه السلام

مشخصات شعر

قبل از رمضان، سوم شعبان گنهم ریخت

میخانه مگر بال و پرم را بپذیرد

تا آتش مستی جگرم را بپذیرد

 

ظرفیت دل در گرو پاکیِ ظرف است

ای کاش همین مختصرم را بپذیرد

 

در زاویهٔ گردش پیمانه نشستم

تا دستِ گدای سحرم را بپذیرد

 

منظورِ منِ بی سر و سامان خود ساقی است

پس اوست که باید نظرم را بپذیرد

 

جارو زده‌ام با مژه خاک قدمش را

شاید برسد چشم ترم را بپذیرد

 

سر می‌کشم آن قدر به بالا که ببیند

دنبال همینم که سرم را بپذیرد

 

مقصود من از عشق، تماشای حسین است

سرمست شدن با قد و بالای حسین است

 

سرمایه سری هست، فدای سر ارباب

سر به سر ارباب، سرِ نوکر ارباب

 

بهتر که سرم را به روی دست بگیرم

چیزی که ندارم ببرم محضر ارباب

 

از کودکی‌ام یاد گرفتم که بگویم

مادر پدرم نذر پدر مادر ارباب

 

تا بوده همین بوده و تا هست همین است

جَمعند گداها همه دور و بر ارباب

 

کار آن قدری هست که بی کار نباشد

یک کارگر از این همه کارگر ارباب

 

این بال و پر سوختۀ فطرسی‌ام را

امشب برسانید به خاک در ارباب

 

با گفتن یک بار حسین جان گنهم ریخت

قبل از رمضان، سوم شعبان گنهم ریخت

 

تا سفرۀ افطار شما هست، گدا هست

آقا که حسین است، برای همه جا هست

 

ما درد نگفتیم و مداوا شده رفتیم

پس بیشتر از هر چه که درد است، دوا هست

 

عیسی نَفَسی هست اگر از نَفَس توست

در سینه‌ات انگار نفس نیست، شفا هست

 

تا خانه ببر سائل خود را، که بگویی

هر وقت گرفتار شدی، خانۀ ما هست

 

در سینۀ سینایی‌ات، ارباب دو عالم!

گنجینه‌ای از جلوۀ اسماء خدا هست

 

ما عرش خدا را که ندیدیم، ولیکن

جایش شب جمعه، حرم کرب و بلا هست

 

ما تا ابد الدهر بدهکار حسینیم

دیوانۀ زنجیری بازار حسینیم

 

سرچشمهٔ توحید دو تا چشم ترت شد

تا عرش پریدن هنرِ بال و پرت شد

 

با زلفِ کشیده، صف خیرات کشیدی

یک شهر نمک گیر تو و موی سرت شد

 

بالا بنشین ای به قیامت، قد و قامت

یک بار زمین خوردی و دل خون جگرت شد

 

باید که ز خاک قدمش بوسه بگیرند

هر وقت که هم بازی تو در به درت شد

 

این پیرهن سرخ نشان داد شهادت

از روز ازل آمد و مدّ نظرت شد

 

لیلا تویی و ما همه مجنون تو هستیم

جانانه مسلمان تو و خون تو هستیم

 

آواره‌ترین سائل درگاه رسیده

درمانده‌ترین ماندۀ در راه رسیده

 

ای جلوهٔ رحمانیت! ای رحمت مطلق!

نور تو به دادِ دل گمراه رسیده

 

قطع به یقین، دستِ بگیر است، قیامت

دستی که به دامان تو ای شاه رسیده

 

یک وقت تن محترمت درد نگیرد

از عرشِ خدا حولۀ دلخواه رسیده

 

شش ماه به روی جگرِ سوخته دل‌ها

داغ انا العطشان تو با آه رسیده

 

می‌خواست که از مادر تو اشک بگیرد

این بوسه که حالا به گلوگاه رسیده

 

جبریل که پر ریخت، پیمبر نفسش رفت

حرف از گلوی توست که مادر نفسش رفت

قبل از رمضان، سوم شعبان گنهم ریخت

میخانه مگر بال و پرم را بپذیرد

تا آتش مستی جگرم را بپذیرد

 

ظرفیت دل در گرو پاکیِ ظرف است

ای کاش همین مختصرم را بپذیرد

 

در زاویهٔ گردش پیمانه نشستم

تا دستِ گدای سحرم را بپذیرد

 

منظورِ منِ بی سر و سامان خود ساقی است

پس اوست که باید نظرم را بپذیرد

 

جارو زده‌ام با مژه خاک قدمش را

شاید برسد چشم ترم را بپذیرد

 

سر می‌کشم آن قدر به بالا که ببیند

دنبال همینم که سرم را بپذیرد

 

مقصود من از عشق، تماشای حسین است

سرمست شدن با قد و بالای حسین است

 

سرمایه سری هست، فدای سر ارباب

سر به سر ارباب، سرِ نوکر ارباب

 

بهتر که سرم را به روی دست بگیرم

چیزی که ندارم ببرم محضر ارباب

 

از کودکی‌ام یاد گرفتم که بگویم

مادر پدرم نذر پدر مادر ارباب

 

تا بوده همین بوده و تا هست همین است

جَمعند گداها همه دور و بر ارباب

 

کار آن قدری هست که بی کار نباشد

یک کارگر از این همه کارگر ارباب

 

این بال و پر سوختۀ فطرسی‌ام را

امشب برسانید به خاک در ارباب

 

با گفتن یک بار حسین جان گنهم ریخت

قبل از رمضان، سوم شعبان گنهم ریخت

 

تا سفرۀ افطار شما هست، گدا هست

آقا که حسین است، برای همه جا هست

 

ما درد نگفتیم و مداوا شده رفتیم

پس بیشتر از هر چه که درد است، دوا هست

 

عیسی نَفَسی هست اگر از نَفَس توست

در سینه‌ات انگار نفس نیست، شفا هست

 

تا خانه ببر سائل خود را، که بگویی

هر وقت گرفتار شدی، خانۀ ما هست

 

در سینۀ سینایی‌ات، ارباب دو عالم!

گنجینه‌ای از جلوۀ اسماء خدا هست

 

ما عرش خدا را که ندیدیم، ولیکن

جایش شب جمعه، حرم کرب و بلا هست

 

ما تا ابد الدهر بدهکار حسینیم

دیوانۀ زنجیری بازار حسینیم

 

سرچشمهٔ توحید دو تا چشم ترت شد

تا عرش پریدن هنرِ بال و پرت شد

 

با زلفِ کشیده، صف خیرات کشیدی

یک شهر نمک گیر تو و موی سرت شد

 

بالا بنشین ای به قیامت، قد و قامت

یک بار زمین خوردی و دل خون جگرت شد

 

باید که ز خاک قدمش بوسه بگیرند

هر وقت که هم بازی تو در به درت شد

 

این پیرهن سرخ نشان داد شهادت

از روز ازل آمد و مدّ نظرت شد

 

لیلا تویی و ما همه مجنون تو هستیم

جانانه مسلمان تو و خون تو هستیم

 

آواره‌ترین سائل درگاه رسیده

درمانده‌ترین ماندۀ در راه رسیده

 

ای جلوهٔ رحمانیت! ای رحمت مطلق!

نور تو به دادِ دل گمراه رسیده

 

قطع به یقین، دستِ بگیر است، قیامت

دستی که به دامان تو ای شاه رسیده

 

یک وقت تن محترمت درد نگیرد

از عرشِ خدا حولۀ دلخواه رسیده

 

شش ماه به روی جگرِ سوخته دل‌ها

داغ انا العطشان تو با آه رسیده

 

می‌خواست که از مادر تو اشک بگیرد

این بوسه که حالا به گلوگاه رسیده

 

جبریل که پر ریخت، پیمبر نفسش رفت

حرف از گلوی توست که مادر نفسش رفت

اولین نظر را ارسال کنید

 

فراموشی رمز عبور

ایمیل خود را وارد کنید

×

ارتباط با ما

پیام های خود را از این طریق برای ما ارسال نمایید.

×